Gatunek: kryminał, komedia, shoujo
Rok wydania: 2016
„Lady detective” jest komiksem, który niezwykle pozytywnie
mnie zaskoczył. To świetna opowieść utrzymana w konwencji klasycznego kryminału
w stylu historii o Sherlocku Holmesie, w której autorki zadbały o detale
historyczne i budowanie odpowiedniego klimatu.
Przenosimy się do wiktoriańskiej Anglii, gdzie poznajemy
tytułową damę detektywa – młodą i niesforną Elizabeth „Lizzy” Newton,
inteligentną autorkę kryminałów piszącą pod pseudonimem Logic Docens. Podczas
popołudniowej herbatki, na której obecna jest bohaterka samobójstwo popełnia
brat gospodyni. Wszyscy są przekonani, że Thomas targnął się na życie z powodu
zawodu miłosnego. Jedynie bystre oczy Lizzy rejestrują detale, które przeczą
tej tezie…
Zagadka kryminalna, która pojawia się w pierwszym tomie manhwy
nie należy do kategorii wyrafinowanych, wielowątkowych spraw – rozwiązanie
zagadki, z perspektywy głównej bohaterki, jest proste i nie sprawia jej
większych problemów, czego nie można powiedzieć o stróżach prawa, którzy z
dużym powątpiewaniem przyjmują ustalenia ekscentrycznej damy mającej szczęście
zbadać miejsce zbrodni zanim funkcjonariusze Scotland Yardu się pojawili.
Lizzy zapowiada się na interesującą i złożoną postać - z
jednej strony to nowoczesna dziewczyna, którą drażnią panujące wokół przesądy
dotyczące kobiet, z drugiej zachowuje ona wierność pewnym społecznym
konwenansom. Na razie trudno stwierdzić czy jest to tylko poza, którą walcząca
o swoją niezależność Lizzie przyjmuje przebywając w towarzystwie, by oszczędzić
sobie nieprzyjemnych komentarzy socjety i uciąć próby swatania, czy
rzeczywiście ścierają się w bohaterce dwa niemal wykluczajże się poglądy –
potrzeba emancypacji i pragnienie bycia niezależną kobietą traktowaną na równi
z mężczyznami z przeczącym idei społecznej równości mocno zaznaczonym poczuciem
tożsamości klasowej, która każe bohaterce z niejakim dystansem emocjonalnym
traktować pracującego dla niej kamerdynera Edwina White’a, którego status w jej
domu nie jest do końca jasny.
Postać „asystenta” Lizzie jest równie ciekawa, jak sama niesforna
bohaterka. Tak naprawdę po lekturze
pierwszego tomu nie do końca wiadomo, jaką rolę w życiu rodziny Newtonów
przyszło pełnić White’owi. Dla dziewczyny Edwin jest przede wszystkim sługą –
kamerdynerem, a zarazem pomocnikiem, który dzięki swym umiejętnością pomaga jej
w zabezpieczeniu dowodów. Zdaje się, że mężczyzna pełni również rolę jej
opiekuna, jest głosem zdrowego rozsądku, kiedy młoda dama daje się zbytnio
ponieść swoim pasjom lub porywczemu charakterowi. Pozostała służba traktuje Edwina
z dużym szacunkiem i tytułuje paniczem. Socjeta postrzega go natomiast jako
dżentelmena, uzdolnionego prawnika, który z niewiadomych przyczyn zrezygnował z
wspaniale zapowiadającej się kariery. Edwin White ma w sobie nutę
tajemniczości, która intryguje.
Historię napisaną przez Jeon Hey-jin i zilustrowaną przez
Lee Ki-ha skradły dla siebie trzy postacie. Obok wspomnianej powyżej pary
głównych bohaterów pojawił się jeszcze wybitny inspektor Charles B. Grey, który
zapewne jeszcze nie raz zaznaczy swą obecność w fabule komiksu. Odnoszę wręcz
wrażenie, że Grey stanie się jedną z centralnych postaci.
Jestem oczarowana pierwszym tomem „Lady detective”. Jeon
Hey-jin i Lee Ki-ha stworzyły naprawdę interesujący komiks kryminalny, w którym
nie zabrakło miejsca na zabawne oraz trącące subtelnym romantyzmem sceny. Duży
format publikacji pozwolił w pełni cieszyć się urokiem ślicznych ilustracji. Zdecydowanie będę kontynuowała przygodę z „Lady
detective”.
