W TEJ WITRYNIE SĄ WYKORZYSTYWANE PLIKI COOKIE, KTÓRYCH GOOGLE UŻYWA DO ŚWIADCZENIA SWOICH USŁUG I ANALIZOWANIA RUCHU. TWÓJ ADRES IP I NAZWA KLIENTA UŻYTKOWNIKA ORAZ DANE DOTYCZĄCE WYDAJNOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA SĄ UDOSTĘPNIANE GOOGLE, BY ZAPEWNIĆ ODPOWIEDNIĄ JAKOŚĆ USŁUG, GENEROWAĆ STATYSTYKI UŻYTKOWANIA ORAZ WYKRYWAĆ NADUŻYCIA I NA NIE REAGOWAĆ

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą fantasy (k). Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą fantasy (k). Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 września 2026

"Saint Seiya. Rycerze Zodiaku" t. 1, Masami Kurumada

Wydawnictwo Waneko

Rok wydania: 2026

Gatunek: shounen, akcja, przygoda, dramat, fantasy

Motywy: mitologia, walka, kosmos, tajemnice

Są takie tytuły, do których wraca się nie tylko dla samej historii, ale przede wszystkim dla wspomnień. Dla mnie „Saint Seiya. Rycerze Zodiaku” są właśnie takim powrotem do dzieciństwa. Dorastałam w czasach, kiedy popołudniami na RTL 7 można było oglądać całe pasma animacji, a „Rycerze Zodiaku” to jeden z tych tytułów, które wtedy z wypiekami na twarzy śledziłam. Dlatego kiedy po latach zobaczyłam, że Waneko wydaje mangę, po którą wcześniej nie miałam okazji sięgnąć, wiedziałam, że muszę ją przeczytać.

Muszę przyznać, że z ogromną przyjemnością przypomniałam sobie tę historię. Podniosłe momenty, spektakularne i wzruszające pojedynki, wątki mitologiczne oraz nawiązania do kosmosu sprawiły, że podczas lektury wróciły wspomnienia z czasów, gdy popołudniami biegło się z podwórka do domu, by zdążyć na kolejny odcinek ulubionej kreskówki.

Pierwszy tom komiksu przedstawia początki historii Ateny i głównego bohatera serii, Seiyi. Czytelnicy zostają zaproszeni do świata, w którym narodziny reinkarnacji bogini są zapowiedzią wielkiej wojny z Hadesem, a młodzi ludzie na całym świecie rywalizują ze sobą, by zostać potężnymi rycerzami walczącymi w jej imieniu ze złem. Młody chłopak trenuje w Grecji, aby zdobyć Brązową Zbroję Pegaza i zostać jednym z nich – bynajmniej nie ze szlachetnych pobudek. Po morderczym treningu Seiya wraca do Japonii, by rozpocząć poszukiwania swojej zaginionej siostry, a jednocześnie zostaje wciągnięty w organizowany przez Saori Kido Turniej Galaktyczny, w którym spotyka innych młodych wojowników rywalizujących o Złotą Zbroję Strzelca.

Fabuła komiksu stanowi mieszankę mitologii, widowiskowych walk, patosu, przyjaźni i poświęcenia. To klasyczna, mocno sentymentalna manga shounen, w której królują przyjaźń, honor i poświęcenie, a bohaterowie dla wyższej sprawy są gotowi poświęcić własne życie.

Kreska Masamiego Kurumady jest mocno charakterystyczna dla swojej epoki - dynamiczna, pełna dramatyzmu i bardzo wyrazista, ale jednocześnie momentami może być dla współczesnego czytelnika nieco trudniejsza w odbiorze. Sama miałam chwilami problem z rozróżnieniem poszczególnych postaci, ponieważ ich rysy twarzy na niektórych panelach były do siebie dość podobne. Nie przeszkadzało mi to jednak na tyle, żeby odebrać mi przyjemność z lektury. Wręcz przeciwnie - ta specyficzna kreska jest częścią klimatu mangi i przypomina, że mamy do czynienia z klasykiem z lat 80.

Lektura tego komiksu była dla mnie przede wszystkim nostalgicznym powrotem do historii, którą pamiętam z dzieciństwa. Czytając ją teraz, jako dorosła osoba, dostrzegam oczywiście pewne uproszczenia, patos czy rozwiązania fabularne, które dziś mogą wydawać się nieco naiwne. I szczerze zastanawiam się, jak odebrałabym ten tytuł, gdybym wcześniej nie znała adaptacji anime. Czy by mi się spodobał? A może uznałabym, że jest już przestarzały?

Czy polecam? Myślę, że tak. Szczególnie osobom, które - tak jak ja -pamiętają czasy RTL 7 i pierwszego kontaktu z anime. Dla mnie lektura tego komiksu była przede wszystkim bardzo sentymentalnym powrotem do jednej z historii mojego dzieciństwa.

niedziela, 30 sierpnia 2015

"Dziewczyny z ruin" Tsukiji Nao

Tytuł oryginału: Haikyo Shoujo
Wydawnictwo: Waneko
Gatunek: tajemnica, dramat, fantasy
Rok wydania: 2015


Najnowsza publikacja spod znaku Jednotomówek Waneko to klimatyczny, pięknie narysowany zbiór czterech one-shotów utrzymanych w onirycznej, baśniowo-steampunkowej konwencji. Wszystkie zaprezentowane historie rozgrywają się na tle ruin. Każdy z komiksów zawiera w sobie pewien pierwiastek grozy, szaleństwa i surrealizmu, zresztą w opowieściach można znaleźć wiele wspólnych mianowników. Wszystkie one-shoty poruszają tematykę miłości – miłości romantycznej, miłości dziecka do rodzica, miłości do swej pasji. Analogie pojawiają się też w warstwie graficznej - tła wypełniają cudnej urody obrazy wypełnione mitycznymi stworzeniami, kołami zębatymi oraz tajemniczymi maszynami.

W skład tomiku wchodzą cztery opowiadania: „Dziewczyny z ruin”, „Człowiek, który widział muzykę” „Dziewczyna z szuflady” i „Wzgórze kapeluszy”.  Naprawdę ciężko jest mi wybrać ulubioną historię, bo każda z nich ma w sobie coś wyjątkowego.  „Dziewczyny z ruin” to opowiadanie utrzymane w klimacie grozy. Dwie uczennice trafiają do ruin starej fabryki, które niebawem mają wylecieć w powietrze. Od jednej z nich zależy, czy uda im się uciec z przymusowego więzienia. „Człowiek, który widział muzykę” to z kolei historia starego nauczyciela, który uzyskuje niezwykły dar dostrzegania muzyki - niestety okazuje się, że przybiera ona makabryczne kształty, które zaczynają prześladować kompozytora. To opowieści o tym, jak zawiść przekształca człowieka odbierając mu radość życia.  „Dziewczyna z szuflady” jest komiksem romantycznym. Główny bohater, twórca dioram, podaje się za swego zmarłego brata bliźniaka i zamieszkuje z jego pacjentką, która bezpiecznie czuje się tylko w szufladzie komody. Mężczyzna chce odkryć, czy kobieta miała coś wspólnego z dziwaczną śmiercią Kozuego, którego zwłoki znaleziono właśnie w szufladzie. „Wzgórze kapeluszy” to  historia o zabarwieniu komediowym. Thoma - syn ubogiej kapeluszniczki, która tworzyła kapelusze dla zmarłych - tworzy bogate i ekscentryczne nakrycia głowy dla elit. Jego sława dociera na dwór królewski. Kapelusznik i jego asystentka zostają zaproszeni do zamku, ale gubią się po drodze i trafiają do ruin, w których króluje tajemnicza postać przypominająca śmierć. Kapelusznik ma trzy dni, by obdarować kapeluszem każdą ze spotkanych postaci i wydostać się z ruin, inaczej on i Dollchelle pozostaną tam na zawsze.

Tsukiji Nao może poszczycić się naprawdę piękną  i nieco specyficzną kreską. Dominują miękkie linie, nawet postacie męskie są przedstawione w sposób androgeniczny. Stroje bohaterów są niezwykle szczegółowe, bogate w detale – ich piękno uderza zwłaszcza we „Wzgórzu kapeluszy”. Wykonane przez Thomę nakrycia głowy są małymi dziełami sztuki. Tła są szalenie bogate, a dość oryginalne zastosowanie okrągłych kadrów sprawia, że rysunki nabierają dodatkowej miękkości i lekkości. Czytelnikowi nie pozostaje nic innego, jak cieszyć się z powiększonego formatu mangi i podziwiać kunszt ilustracji.  

„Dziewczyny z ruin” to na chwilę obecną moja ulubiona Jednotomówka Waneko. Tsukiji Nao urzekła mnie pięknymi ilustracjami i niepokojącymi opowieściami, które nie tylko bawią, ale dostarczają również ciekawych przemyśleń na temat ludzkiej natury. Mam ogromną nadzieję, że „Dziewczyny z ruin” spotkają się z pozytywnym przyjęciem, mnie ten tytuł zauroczył.

wtorek, 19 maja 2015

"Śmiech w chmurach" tom 3, KarakaraKemuri

Tytuł oryginału: Donten ni Warau
Wydawnictwo: Waneko
Gatunek: akcja, fantasy historia
Rok wydania: 2015

Trzeci tom „Śmiechu w chmurach” oferuje czytelnikowi sporą dawkę humoru i jeszcze większą dawkę dramatyzmu i wzruszenia. W obliczu przedstawionych w tej części faktów, ciężko uwierzyć w słowa autorki, że manga będzie zmierzała do szczęśliwego zakończenia. Klimat staje się cięższy ze strony na stronę. Gagi znajdujące się w pierwszej połowie komiksu ustępują miejsca mocno poruszającym, chwytającym za serce scenom.

Zmanipulowany przez członków Yamainou Soramaru udaje się do więzienia na jeziorze Biwa, by zbadać prawdziwość plotek, jakoby skazańcy przemycali coś na teren fortecy. Cichym wspólnikiem drugiego brata zostaje Chuutarou, który dość pociesznie dekonspiruje poczynania szpiega. Osłabiony chorobą Tenka prosi Shirasu o wydostanie brata z Bramy Więziennej. Tymczasem spotkanie Soramaru z jednym ze skazańców przybiera nieoczekiwany obrót, chłopiec przypomina sobie tragiczne wspomnienia z dzieciństwa.

KarakaraKemuri raczy czytelnika i swoich bohaterów coraz większymi dawkami informacji – w tym tomie dostajemy ich naprawdę sporo. Poznajemy tożsamość Naczynia Orochiego, zostajemy  pobieżnie zapoznani z historią potwora, wokół którego krąży główny wątek fabularny mangi. Autorka – podobnie jak było to we wcześniejszych tomach - oszczędnie i stopniowo odkrywa kolejne fakty z życia bohaterów. Tym razem mamy co nieco o przeszłości Tenki, który spędził młodość w oddziale Yamainou ,oraz o jego relacjach z obecnym dowódcą jednostki. W tomie znalazło się też miejsce na kilka wspomnień przygarniętego przez rodzinę Kumou Shirasu. Pojawia się też nowa bohaterka, która być może jeszcze zagości na kartach komiksu. Dzieje się dużo, a akcja wyraźnie przyspiesza.  
 

Zakończenie trzeciego tomu wywołało we mnie spore emocje, ale to staje się regułą dla tego tytułu. Może się powtórzę, ale KarakaraKemuri wie, jak uciąć historię, by czytelnik usychał z chęci sięgnięcia po kolejną część. Jestem bardzo ciekawa, jak dalej potoczą się losy braci chmur, i czy autorka spełni zamieszczoną w posłowiu obietnicę.

Zdecydowanie warto sięgnąć po ten tytuł!
 

sobota, 6 grudnia 2014

"Śmiech w chmurach" tom 2, KarakaraKemuri

Tytuł oryginalny: Donten ni Warau
Wydawnictwo: Waneko
Gatunek: akcja, fantasy, historia
Rok wydania: 2014


14 listopada Waneko wydało 2 tom mangi „Śmiech w chmurach”. Druga część sześciotomowej historii stworzonej przez mangaczkę KarakaraKemuri obfituje w sensacyjne wątki, tajemnice, i ciekawe, zróżnicowane postacie.  

Autorka sukcesywnie rozwija wątki, które pojawiły się w pierwszym tomie opowieści – mamy więc wątek związany ze wzrostem przestępczości wynikającym z przemianami społecznymi i kulturowymi zachodzącymi w Japonii, oraz wątek fantastyczny związany z poszukiwaniem „Naczynia Orochiego”. KarakaraKemuri wprowadziła w tym tomie nowe postacie, a także zaczęła uchylać lekko rąbka tajemnic skrywanych przez bohaterów. Drobne elementy układanki zostały ujawnione, jednak mangaczka nadal trzyma karty przy orderach. Szczątkowe informacja, które otrzymuje czytelnik zaskakują i rozbudzają wyobraźnię. Ostatnie kadry drugiego tomu zakończone mocnym cliffhangerem są szczególnie zaskakujące. Rysowniczka zdecydowanie wie jak budować i utrzymywać napięcie. KarakaraKemuri wie co zrobić, by zaciekawić czytelnika i skłonić do sięgnięcia po kolejny tom.

„Śmiech w chmurach” jest mangą sensacyjną, naturalną koleją rzeczy jest więc obecność sceny walk i treningów w komiksie. Głównymi oponentami bohaterów są przede wszystkim przestępcy i wyjęci spod prawa samurajowie, którym nie podobają się zmiany zachodzące w Japonii. Tym razem bracia chmur będą musieli zmierzyć się z mordercą, który pragnie dostać się do więzienia chronionego przez ród Kumou. Do walki włączy się mieszkający z rodzeństwem Shirosu oraz specjalny oddział armii „Yamainu”, na czele którego stoi Sousei Abe będący potomkiem rodu, do którego należał Hirari (bohater pobocznej historii zawartej w pierwszym tomie mangi). Umiejętności mordercy, a także jego wiedza dotycząca istnienia Orochiego pozwalają przypuszczać, że atakujący opiekunów Świątyni Chmur przestępcy okażą się w przyszłości kimś więcej niż tylko wyjętymi spod prawa banitami. Czuję, że wątek więzienia i potężnych kryminalistów walczących z braćmi będzie w jakiś sposób splatał się z wątkiem fantastycznym.

 Nastrój, który panuje w komiksie waha się między tragedią a komedią. Podniosłe, poważne sceny są poprzeplatane z komediowymi wstawkami. KarakaraKemuri duszny, przytłaczający nastrój mangi przełamuje przy pomocy zabawnych scen, w których dominuje komizm sytuacyjny (epizod z Tenką, który przebrał się za kobietę i śledził Chuutarou rozbawił mnie do łez). Dzięki ich obecności czytelnik ma chwilę odpoczynku, a sceny o poważniejszym, podniosłym wydźwięku nabierają dodatkowej wagi, wywierają tym samym większe wrażenie na odbiorcy.
 
„Śmiech w chmurach”, z tego co widzę, zapowiada się na naprawdę dobrą mangę. Bardzo podoba mi się w tym tytule kreacja bohaterów. Lekkoduch Tenka i naiwny Chuutarou stają w opozycji do poważnego, pogrążającego się stopniowa w depresji Soramaru oraz nieufnego, cichego Shirou, o którym uzyskujemy w tym tomie dodatkowe informacje. W drugim tomie komiksu pojawiło się wiele nowych postaci, które zdecydowanie będą miały nielichy udział w dalszym rozwoju tej historii. Mam wrażenie, że mangaczka szykuje dla czytelników wielowarstwową, zaskakującą intrygę, w której wątek fantastyczny będzie stopniowo wybijał się na pierwszy plan.

Fabuła, bohaterowie i kreska „Śmiechu w chmurach” trafiły w mój gust.  Z niecierpliwością będę oczekiwała premiery kolejnego tomu.  



 Kilka słów o technicznej stronie wydania: 

Komiks jest niestety mocno sklejony i brak w nim wewnętrznych marginesów. Pod śliczną, matową obwolutą mamy zamieszczone dwie zabawne Yonkomy oraz plan domu rodziny Kumou. Dwie pierwsze strony – jedna przedstawiająca trzech braci i druga zawierająca spis treści – są kolorowe. W tekście nie dostrzegłam żadnych błędów. Tłumaczenie czytało się przyjemnie i bez zgrzytów. Wszystkie onomatopeje zostały elegancko wyczyszczone. W tekście znalazły się przypisy, które zapisano niestety bardzo małą, ledwo widoczną czcionką. Wychodzi na to, że jedynymi minusami tego tytułu jest brak marginesów i miniaturowe przypisy, cała reszta jest bez zarzutu.

środa, 1 października 2014

"Śmiech w chmurach" tom 1, KarakaraKemuri

Tytuł oryginalny: Donten ni Warau
Wydawnictwo: Waneko
Gatunek: akcja, fantasy, historia
Rok wydania: 2014


Dokładnie 15 września polski rynek mangowy, za sprawą wydawnictwa Waneko, wzbogacił się o pierwszy tom nowej serii  - „Śmiech w chmurach” – autorstwa mangaczki sygnującej swoje komiksy jedynie imieniem Karakarakemuri. Manga wywarła na mnie całkiem pozytywne wrażenie.

W „Śmiechu w chmurach” mamy trochę niestandardowy układ historii. W pierwszym tomie autorka zamieściła tylko jeden rozdział głównego nurtu opowieści, kolejne dwa rozdziały to dodatkowa historia, która przenosi czytelnika do dalekiej przeszłości. W pierwszym rozdziale zostają nam przybliżone sylwetki głównych bohaterów mangi. Rok 1878, jedenasty rok epoki Meji, w Świątyni Chmur położonej w Ootsu w prefekturze Shiga mieszkają trzej bracia Kumou zajmujący się transportowaniem kryminalistów do więzienia położonego w drzewnej fortecy. Chłopcy pomagają także w chwytaniu przestępców, którym udało się zbiec eskorcie.

Tenka, Soramaru i Chuutarou to dość zróżnicowane charakterologicznie rodzeństwo. Najstarszy z braci wydaje być się lekkoduchem, młodszy Soramaru ma kompleksy na punkcie swojej siły i ciągłych porażek podczas ćwiczeń odbywanych z Tenką. Chuutarou najmłodszy z braci ślepo zapatrzony w starsze rodzeństwo jest słodko naiwny, a jego zachowanie jest jednym z głównych nośników komizmu w mandze. Obok głównych bohaterów pojawia się jeszcze opanowany opiekun świątyni Shirasu Kinjou. W pierwszym rozdziale mamy również sporo postaci epizodycznych. Autorka w tej części zaledwie wprowadza nas w fabułę i wątki, które zdecydowanie będą miały swoją kontynuację, a teraz są jedynie lekko zarysowane.

Kolejne dwa rozdziały noszące tytuł „Ulotny śmiech” zawierają w sobie historię, która została narysowana przed powstaniem „Śmiechu w chmurach”. Akcja tej części toczy się 600 lat przed wydarzeniami przedstawionymi w pierwszym rozdziale mangi. Historia koncentruje się na pokazaniu miłości niejakiego Hirariego do młodej kobiety – Botan - należącej do grupy egzorcystów. Towarzyszami Botan są Kiyotsuna Sasaki oraz przodek trójki braci Kagemitsu Kumou. W pobocznej historii zostaje poruszony wątek  przeklętego węża Orochi – podejrzewam, że wątek potwora budzącego się co 300 lat będzie w jakiś sposób wpleciony w główny wątek opowieści o trzech braciach.

Wydanie „Śmiechu w chmurach” jest staranne. Niemal wszystkie onomatopeje zostały elegancko usunięte i przetłumaczone – krzaczki widziałam bodajże na jednej stronie. W komiksie nie ma wewnętrznych marginesów, ale tomik nie jest mocno zbity, więc stron nie trzeba rozchylać na siłę. Pod matową obwolutą znajdują się trzy zabawne mini komiksy.   

Rysunki stworzone przez KarakaraKemuri są przyjemne dla oka. Historia dopiero się rozkręca, więc ciężko powiedzieć coś konkretnego o fabule, muszę jednak przyznać, że mangaczka potrafi rozbudzić i utrzymać zainteresowanie czytelnika.

Na tej stronie - KLIK - możecie obejrzeć pierwszy rozdział mangi.